
|
به ندای دلت گوش کن که بهترین راه کامیابیست
|

من از عاشق شدن با دلهره با ترس بی زارم
دلم می گیره وقتی تو می گی لایق نبودم من
می گی دنیای من تنها شده تنها سفر کردن
همیشه فاصله تلخه ولی امید باقی هست
نگو آسون خداحافظ، تحمل کن، یه راهی هست
یه راهی که تو اون شاید پناه تازه ای باشه
فقط باور کن امشب، میشه بی خورشید فردا شه
من امشب باز امشب ، با تو از عاشق شدن میگم
من از آغاز تا پایان جنگ تن به تن نیگم
تو هم فردا به احساس غم دلتنگی عادت کن
اگه سخته، نم تونی، بگو راحت شکایت کن
همیشه فاصله.....

آسمان را بنگر که هنوز، بعد صدها شب و روز
مثل آن روز نخست
گرم آبی و پر از مهر به ما میخندد
یا زمینی را که دلش از سردی شبهای خزان
نه شکست و نه گرفت
بلکه از عاطفه لبریز شد و
نفسی از سر امید کشید
و در آغاز بهار، دشتی از یاس سپید
زیر پاهامان ریخت
تا بگوید که هنوز، پر امنیت احساس خداست!
ماه من ، غصه چرا تو مرا داری من هر شب و روز
آرزویم، همه خوشبختی توست!
ماه من دل به غم دادن و از یاس سخن گفتن ها
کار آن هایی نیست که خدا را دارند...
ماه من، غم و اندوه اگر هم روزی مثل باران بارید
یا دل شیشه ای ات ، از لب پنجره ی عشق زمین خورد و شکست،
با نگاهت به خدا چتر شادی وا کن
و بگو با دل خد که خدا هست خدا هست!
او همانی است که در تار ترین لحظه شب راه نورانی امید نشانم میداد...
او همانی است که هر لحظه دلش می خواهد
همه ی زندگی ام غرق شادی باشد...
ماه من!
غصه اگر هست بگو تا باشد! معنی خوشبختی،
معنی خوشبختی بودن اندوه است...!
این همه غصه و غم
این همه شادی و شور
چه بخواهی و چه نه میوه ی یک باغند...
همه را با هم و با عشق بچین...
ولی از یاد مبر
پشت هر کوه بلند سبزه زاری است پر از مهر خدا!
و در آن باز کسی می خواند
که خدا هست خدا هست
و چرا غصه ؟! چرا؟!